Zwarte rookpluimen

De zwarte rookwolken stijgen omhoog. Waren het de rebellen die een militair vliegtuig hadden neergehaald, zoals vorige week? Snel filmt de man met zijn versleten broek en kapotte slippers het gebeuren. ‘Wat is er nu weer gebeurd?’ vraagt zijn vrouw met een bezorgde blik. De man blijft zwijgend filmen. De rookwolken worden steeds groter en angstaanjagender. De vrouw veegt bedroeft met haar omslagdoek de zweetdruppeltjes van haar voorhoofd. Ze kan er toch niets aan doen. Het is al de zoveelste aanslag. De sirenes lijken soms niet op te houden met loeien. Met het geluid van inslaande mortieren valt ze elke avond in slaap.

‘Het is geen militair toestel schat,’ zegt Goran met zijn zware stem. ‘De buurman werd gebeld door zijn neef in Donetsk. Het is een gewoon vliegtuig. Zo’n grote 777.’ Vesna blijft verstijfd staan. Haar handen nog in het hete afwaswater, maar ze voelt het niet. ‘De arme mensen. Waarschijnlijk zo blij dat ze op vakantie konden, en nu dit. Wanneer houdt het nu eens op Goran?’, komt er dan eindelijk uit Vesna’s mond. Goran bekijkt zijn filmpje nog een keer terug maar zet het geluid uit. De zwarte rookpluimen blijven in zijn netvlies gebrand staan. Het laat hem maar niet los. Nog geen twee jaar geleden zaten hij en zijn vrouw Vesna voor het eerst in een Boeing 777. Op weg naar Indonesië. Hun eerste echte vakantie waar ze ruim dertig jaar voor hadden gespaard. Het grote gevaarte had veel indruk op hen gemaakt. Een groot stalen monster dat zoveel mensen mee kon nemen en zo hoog in de lucht kon, zonder dat het hem moeite leek te kosten. Vesna keek zo blij als een kind uit de kleine ronden raampjes. Zelfs de turbulentie kon haar niets schelen.

Maar nu lag er zo’n zelfde grote stalen monster aan stukken in de velden. Kapot gereten. De geruchten deden al snel de ronde dat de 777 uit de lucht was geschoten. Het verbaasde Goran niks. Dit was voor zijn land sinds een jaar niets nieuws. En de zwarte rookpluimen ook niet. Maar aan deze rookwolken zat een luchtje. Eentje die vele wereldleiders tegen elkaar zou laten opstaan. Een luchtje die nog meer hoogwaardigheidsbekleders met hun land zou doen bemoeien. Men zou weer vertellen hoe ze alles beter zouden doen of hebben gedaan. Maar ondertussen werd er maar weinig moeite voor hen gedaan. Voor de mensen zoals hij en Vesna. Een vreselijke tragedie had plaatsgevonden. Uitgerekend in hun land. Alsof er nog niet genoeg ellende was in zijn vaderland.

‘Ik ga naar Milosz toe. Kijken of er iets is dat we kunnen doen.’ Vesna weet dat ze haar koppige echtgenoot niet van zijn plan kan afbrengen dus ze knikt instemmend. ‘Ik neem de brommer mee, dus morgen zul je alleen lopend naar de markt moeten gaan.’ En daar gaat hij. Met een fles water en zijn oude brombak. Op weg naar zijn neef Milosz die in Donetsk woont. Vesna stroopt haar mouwen op en loopt naar het winkeltje op de hoek. Daar staat natuurlijk de televisie aan en is ongeveer de helft van hun flat ook bijeen gekomen. De beelden liegen er niet om. De paspoorten die op een hoopje bij elkaar zijn gelegd laten veel Hollandse leeuwen zien. Na hun grote prestaties op het WK, zoals Goran er elke avond over vertelde, zal dit wel een hele grote nederlaag worden. Vesna kijkt niet langer als ze hoort dat er ook nog drie baby’s aan boord waren. Ze draait zich om en sloft terug over de stoffige straat naar haar flatgebouw. Meer dan tweehonderd onschuldige mensen liggen nu in hun bloed en dat van hun medepassagiers. Tussen de verkoolde brokstukken. Te wachten op identificatie. Vesna verwacht niet dat er landgenoten tussen zullen zitten. Wie gaat er nu in deze tijden nog op vakantie. Een familie bezoek lukt vaak niet eens meer door alle wegversperringen en bomaanslagen. Toch huilt haar hart. Om al die mensen die het leven laten in haar land…

article-2696161-1FBAA68300000578-741_964x654

#16 Ik luister naar…

foto 2 (3)Meesterlijke kinderverhalen voor onderweg! Jip en Janneke op cd (ja heus ze bestaan nog, die platte glimmende schijfjes) is echt een uitkomst tijdens een langere autorit met jonge kinderen. En stiekem geniet ik mee van de verhaaltjes. De stoute Jip die zeepsop op Takkie gooit. Of Janneke en haar vriendinnetjes die Jip schoppen en slaan omdat hij niet lief meespeelt. Annie, je bent mijn heldin. Dit zijn tenminste echte kinderverhalen. Kinderen zijn soms stout en genieten van de kleinste dingen (in de plassen stampen bijvoorbeeld). Wie weet schrijf ik ooit wel een heus kinderboek over echte kinderen…

10305417_10152590817826522_4251849547434469558_n

 

#15 Verscheurd

foto 3 (2)

Zo blij als een kind was ik! Bij de Hema voor haast geen geld vijf prachtige gekleurde balpennen gescoord. Voor mijn, eveneens bij deze Hollandse winkel vandaan komende, nieuwe notitieboekje. Speciaal voor quotes en uitspraken die mij helpen om door te gaan. Inspiratie bronnen voor die momenten dat het afschuwelijk stil is in mijn creatieve binnenkamertje. Maar toen ik heel vrolijk met deze super hippe, bijna fluoriserende, een prachtige quote erin wilde zetten, kwam de teleurstelling. Verscheurd van binnen was ik, toen ik erachter kwam dat ze allemaal gewoon doodnormaal blauw schreven. Alleen de buitenkant was zo prachtig gekleurd. Vervolgens ook maar de quote verscheurd. Pffff, natuurlijk ook de bon niet gevraagd. En bedankt!

10305417_10152590817826522_4251849547434469558_n

#14 Old school

foto 1 (3)

Old school. Weet je wat pas echt old school is? Van een klomp een bootje timmeren. Deden ze vroeger veel hoor. Toen had je nog niet de hele cast van Cars, Planes, Chugginton, Thomas en ga maar door. Nee, toen had je een tol, een bal en een springtouw. En je vermaakte je de hele dag. Want als je je verveelde kreeg je van je moeder een vlaag om je oren, en werd je naar buiten geschopt. ‘Ga jij maar buitenspelen tot moeder klaar is met de aardappels.’ En dan liep je naar de schuur van vader. Op je tenen sloop je erheen zodat vader het niet door zou hebben. En met wat spijkers die tussen het stro lagen en de hamer maakte je dan een bootje. Om mee op de slootjes tussen de weilanden te varen.

10305417_10152590817826522_4251849547434469558_n

#13 Kijk omhoog

foto 1 (2)

Kijk omhoog, naar de zon! Uhm tja. Omhoog kijken lukt nog wel, maar de zon is nergens te bekennen. Het is redelijk warm voor Nederlandse begrippen en dat zonder een heerlijke zomerzon. Ach wat maakt het uit. Als de zon nu zou schijnen zou meer dan de helft van de Hollanders klagen over de vreselijke hitte. Hun roodverbrande schouders en de nat gezweette shirts. Nee, het is veel beter zo. Redelijk warm maar geen zon. En toch en toch en toch. Hoor ik de buurvrouw zeggen: ‘Het is zo grijs en grauw. Het zonnetje zou best wel weer tevoorschijn mogen komen.’ Tja… Zo blijven we bezig.

10305417_10152590817826522_4251849547434469558_n

#12 Interieur

foto (2)

Oe la la! Als het om interieur dingen gaat sta ik vooraan. Ik ben gek op het maken, ontwerpen, snuffelen voor en uitvoeren van een prachtig interieur plan. Maar helaas blijft het vaak bij de eerste drie stappen. Ik heb grootste plannen voor zoonlief’s slaapkamer, dochterlief is ook alweer toe aan een grote meiden kamer en de woonkamer mag ook wel eens onder handen genomen worden. Om maar niet over mijn droom badkamer te spreken die ik misschien kan realiseren als iemand een enveloppe met iets meer dan €50.000,00 erin door de brievenbus gooit. Maar hé, een droomhuis is je droomhuis niet meer als je alles hebt gemaakt zoals je het wilde. Dus voorlopig zit ik lekker te snuffelen op Pinterest, maak ik moodboards, wacht ik op geld en geniet ik van mijn leven zoals het nu is.   10305417_10152590817826522_4251849547434469558_n